Wkręty samowiercące ze stali nierdzewnej A2 do mocowania blach typ OC 5,5x25mm (opakowanie 200sztuk)

Opis

Wkręt samowiercący ze stali nierdzewnej A2 do mocowania blach typu OC  posiada:

Gwint utwardzony powierzchniowo (trzpień zachowuje elastyczność). 

Kształt gwintu oraz jego wysokość jest ściśle powiązany z przeznaczeniem łącznika samowiercącego mocowania blach profilowanych do konstrukcji stalowej.

Specjalny agresywny kształt wiertła zaprojektowany tak aby zapewnić szybki i bezproblemowy montaż w podłożu stalowym. Za jego pomocą podczas jednego cyklu roboczego wykonujemy: wiercenie, formowanie gwintu oraz mocowanie elementów pomiędzy sobą. Ostre zakończenie wiertła zapobiega przemieszczaniu się po powierzchni elementu mocowanego.

Wkręt A2 5,5 x 25 mm – dane tej pozycji

To najmocniejszy z naszych łączników nierdzewnych w wersji bez podkładki. Sześć milimetrów dłuższy i o 0,7 mm grubszy od wersji 4,8 x 19 mm, co przekłada się na inne zastosowanie, a nie tylko na inny rozmiar.

Kiedy 19 mm to za mało

Długość łącznika dobiera się do sumarycznej grubości pakietu, przez który ma przejść, powiększonej o odcinek gwintu, który musi chwycić w podłożu. Jeśli wkręt kończy się dokładnie na granicy ostatniej warstwy, gwint pracuje na kilku ostatnich zwojach i przy pierwszym obciążeniu potrafi się wyrwać. Sytuacje, w których 19 mm przestaje wystarczać:

• Pakiet więcej niż dwóch warstw blachy, na przykład tam, gdzie zakładki nakładają się na siebie na styku kilku arkuszy.
• Mocowanie poszycia do profilu lub konstrukcji nośnej, a nie tylko blachy do blachy.
• Połączenia przez element dystansowy, listwę lub obejmę.
• Blachy o większej grubości, gdzie samo przewiercenie zabiera znaczną część długości łącznika.

Większa średnica trzpienia to nie tylko kwestia nośności. Grubszy trzon jest sztywniejszy i lepiej znosi wiercenie przez grubsze podłoże bez odchylenia od osi. Wkręt 4,8 mm wpychany w zbyt gruby pakiet zaczyna pracować na granicy swojej wytrzymałości i zdarza się, że urywa się w połowie cyklu, zostawiając trzpień w otworze. Usunięcie takiej pozostałości z gotowego poszycia jest kłopotliwe i zwykle kończy się nowym otworem obok.

Jeden cykl roboczy – jak to działa w praktyce

Łącznik samowiercący wykonuje w jednym przejściu trzy czynności: wierci otwór, formuje w nim gwint i skręca elementy ze sobą. Nie trzeba więc wcześniej przewiercać podłoża ani nacinać gwintu, co przy kilkudziesięciu punktach na jednym rurociągu daje realną oszczędność czasu. Warunkiem jest jednak właściwe prowadzenie narzędzia:

• Stały docisk od początku do końca. Zwolnienie nacisku w fazie wiercenia sprawia, że końcówka ślizga się po powierzchni i zamiast wiercić, poleruje blachę.
• Umiarkowane obroty. Przy większej średnicy zbyt wysokie obroty przegrzewają końcówkę wiercącą.
• Prostopadle do powierzchni. Ostre zakończenie wiertła zapobiega przemieszczaniu się po powierzchni elementu, ale nie skoryguje narzędzia trzymanego pod kątem.
• Zwolnienie na koniec. Gdy gwint chwycił, zejdź z obrotów, żeby nie zerwać nagwintowanego otworu.

Jeżeli punkt mocowania jest narażony na wodę, ta pozycja nie jest właściwym wyborem, bo nie ma podkładki uszczelniającej i otwór pozostanie otwarty wzdłuż gwintu. Wybierz wtedy wersję 5,5 x 25 mm z podkładką S16 lub z podkładką S14. Materiał A2 chroni sam łącznik przed korozją, ale nie zamyka otworu w poszyciu.

Porównanie łączników z naszej oferty

Przy doborze pamiętaj też o materiale poszycia – łącznik ocynkowany w płaszczu aluminiowym lub nierdzewnym tworzy ogniwo galwaniczne, o czym piszemy przy wkręcie A2 4,8 x 19 mm. Wszystkie łączniki znajdziesz w kategorii wkręty, a poszycia w kategorii płaszcze blaszane.