Spinki Zapinki druciane ocynk 13mm do taśmy zabezpieczającej 1000 szt. spinek

Opis

Jedno opakowanie zawiera 1000 szt spinek.

Zapinki druciane 13mm do taśmy zabezpieczającej lamelowej.

Spinki druciane służą do spinania ładunków/paczek taśmą polipropylenową o szerokości 12-13 mm, 15-16mm oraz 18-19mm.

• komplet: 1000szt
• Waga: 13mm – 4,9kg
• materiał: stal ocynkowana
• tolerancja parametrów: ± 6%

Do czego służą spinki druciane do taśmy spinającej

Spinka jest zamknięciem pętli. Taśma polipropylenowa owinięta wokół izolacji nie ma własnego mechanizmu blokującego – trzeba ją napiąć, a potem trwale połączyć oba końce. Spinka druciana to metalowa klamra, którą nasuwa się na zakład taśmy i zaciska, tworząc połączenie przenoszące siłę napięcia.

W izolacjach technicznych to podstawowy sposób spinania maty lamelowej i otulin z wełny skalnej na dużych średnicach. Taśmę owija się na obwodzie izolacji, napina do momentu, w którym materiał przylega ściśle do powierzchni, i zamyka spinką. Ten sam osprzęt stosuje się przy spinaniu łupek, przy zabezpieczaniu warstw przed założeniem płaszcza blaszanego oraz poza izolacjami, przy spinaniu ładunków i paczek taśmą polipropylenową.

Spinki 13 mm współpracują z taśmą polipropylenową o szerokości 12-13 mm, a przy odpowiednim doborze także 15-16 mm oraz 18-19 mm. Właściwą taśmą dla tych spinek jest taśma PP do zabezpieczania izolacji z wełny lamelowej.

Parametry opakowania

Opakowanie 1000 sztuk to ilość obliczona na realizację, a nie na pojedynczy montaż. Przy typowym rozstawie taśm na rurociągu wystarcza na kilkaset metrów bieżących izolacji, więc na jedną większą instalację zwykle kupuje się jedno opakowanie i zostaje zapas na następną.

Dlaczego przy dużych średnicach mocowanie mechaniczne, a nie klejone

Przy małych średnicach izolację trzyma sam kształt: otulina zaciska się na rurze i wystarczy zamknięcie szwu. Przy dużych średnicach ta mechanika przestaje działać i to jest sedno problemu.

• Rośnie masa warstwy. Obwód rośnie liniowo ze średnicą, a przekrój izolacji jeszcze szybciej. Na rurociągu o średnicy kilkuset milimetrów izolowanym warstwą 100 mm masa materiału na metr bieżący liczona jest w kilogramach, a cała ta masa ciągnie warstwę w dół.
• Maleje krzywizna. Duży promień oznacza, że materiał nie zaciska się sam na powierzchni. Mata leży na rurze i bez wymuszonego docisku po prostu odstaje na spodzie.
• Taśma klejona nie przenosi obciążenia. Taśma aluminiowa domyka złącze i zabezpiecza je przed wilgocią, ale klej pracuje na ścinanie i pod stałym obciążeniem, w podwyższonej temperaturze, z czasem pełznie. To dobre rozwiązanie do zamknięcia szwu, nie do utrzymania warstwy.
• Klej nie działa na wełnie. Wełny skalnej nie klei się do rury – w przeciwieństwie do kauczuku i polietylenu, gdzie klej kontaktowy jest rozwiązaniem systemowym.

Napięta taśma spięta spinką rozwiązuje wszystkie cztery kwestie naraz: wywołuje docisk na całym obwodzie, przenosi obciążenie warstwy na strukturę mocowania, jest niewrażliwa na temperaturę pracy kleju i nie wymaga żadnego przygotowania powierzchni.

Jak zapina się taśmę spinką – krok po kroku

1. Owiń taśmę na obwodzie izolacji i wyprowadź oba końce w jednym miejscu, najlepiej po stronie, która nie będzie widoczna po założeniu płaszcza.
2. Nasuń spinkę na zakład. Oba pasy taśmy muszą przechodzić przez spinkę równolegle, bez skręcenia. Skręcony pas przenosi siłę tylko krawędzią i to jest miejsce, w którym taśma pęka.
3. Napnij taśmę. Napięcie ma wywołać docisk izolacji do powierzchni, a nie sprasować warstwę. To granica, którą wyczuwa się ręką: materiał ma przylegać, ale taśma nie może wcinać się w wełnę.
4. Zaciśnij spinkę zaciskarką do taśmy PP, na całej szerokości klamry. Zacisk wykonany częściowo puszcza pod obciążeniem, zwykle dopiero po zakryciu płaszczem, kiedy nie da się już tego naprawić bez demontażu.
5. Sprawdź nadmiar taśmy. Wolne końce przycina się przy spince. Sterczący koniec taśmy albo krawędź spinki podnoszą płaszcz od wewnątrz i tworzą wybrzuszenie widoczne na gotowym oblachowaniu.

Rozstaw taśm i zużycie spinek

Rozstaw wynika z tego, jak bardzo warstwa chce się osunąć, a nie z jednej uniwersalnej liczby. Kierunkowo:

Obowiązuje ta sama zasada, co przy wiązaniu drutem: zagęszcza się rozstaw, a nie dokręca poszczególne spięcia. Wełna izoluje uwięzionym powietrzem, więc każdy milimetr zgniecionej grubości to proporcjonalny spadek oporu cieplnego. Warstwa 100 mm ściągnięta taśmą do 70 mm przestaje być izolacją, za którą zapłacono, i nikt tego nie zobaczy po zamknięciu płaszcza.

Zużycie liczy się prosto: jedna spinka na jedno spięcie, plus zapas na poprawki. Zaciski wykonane nieprawidłowo zdejmuje się razem z odcinkiem taśmy, więc kilka procent nadwyżki na realizację jest realistyczne.

Najczęstsze błędy przy spinaniu izolacji

• Zacisk wykonany na skręconej taśmie. Pas przechodzący przez spinkę pod kątem opiera się o nią krawędzią i pęka przy pierwszym większym obciążeniu, najczęściej podczas montażu płaszcza.
• Napięcie ustawiane na oko przy pierwszym spięciu i powielane bez sprawdzenia. Grubość i twardość warstwy zmieniają się wraz ze średnicą, więc to samo napięcie na cieńszej izolacji zgniata materiał.
• Spięcie w miejscu, w którym wypada złącze materiału. Taśma dociska wtedy krawędź maty, zamiast dociskać całą warstwę, a złącze rozchodzi się po obu jej stronach.
• Zapomniane spięcie przy zakończeniu izolacji. Ostatni odcinek przed kołnierzem, kolanem albo zaworem to miejsce, w którym warstwa najczęściej się rozchodzi, bo nie ma dalszego materiału, który by ją podtrzymał.
• Pozostawiony ostry koniec taśmy. Przy demontażu płaszcza po latach eksploatacji to realne ryzyko skaleczenia, a przy montażu – zarysowania blachy od wewnątrz.

Wspólny mianownik jest taki, że wszystkie te błędy wychodzą dopiero po zakryciu izolacji oblachowaniem, a naprawa oznacza demontaż płaszcza na całym odcinku. Dlatego spięcia sprawdza się przed założeniem blachy, a nie po.

Ocynk – gdzie się sprawdza, a gdzie sięgnąć po inne rozwiązanie

Powłoka cynkowa chroni stal w warunkach typowych dla wnętrza obiektu: kotłowni, hali, węzła cieplnego, pomieszczenia technicznego. To zakres, w którym elementy ocynkowane pracują trwale i są wyraźnie tańsze od nierdzewnych, co przy tysiącu sztuk w opakowaniu ma realne znaczenie dla kosztu realizacji.

Warto natomiast wiedzieć, gdzie ten materiał nie jest właściwym wyborem. Na instalacjach zewnętrznych narażonych na stałą wilgoć oraz na rurociągach wysokotemperaturowych, gdzie powłoki cynkowe tracą właściwości ochronne, pewniejszym rozwiązaniem jest mocowanie ze stali nierdzewnej – w praktyce drut wiązałkowy nierdzewny zamiast układu taśma plus spinka. Dotyczy to również stref, w których izolacja pracuje w atmosferze agresywnej chemicznie.

Produkty powiązane

Do kompletu potrzebna jest taśma PP oraz materiał izolacyjny: mata lamelowa Alu lub mata z siatką ProRox WM 950, w zależności od temperatury pracy instalacji. Pozostałe łączniki – drut, haki, klamry, nity i wkręty – znajdą Państwo w kategorii mocowanie, a materiały izolacyjne w kategoriach maty izolacyjne i otuliny.