Mata izolacyjna Rockwool Klimamat Alu Lamella grubość 100mm (opakowanie 2,5m2)

Opis

Mata izolacyjna Rockwool Alu Lamella 100mm posiada klasę palności A1.

Można ją stosować do temperatury 250 stopni C.

Zastosowanie mat izolacyjnych

• Kanały wentylacyjne prostokątne i okrągłe (wewnątrz budynków lub pod zadaszeniem)

• Przewody klimatyzacyjne i ciepłownicze niskotemperaturowe (HVAC)

• Rurociągi technologiczne o umiarkowanych temperaturach medium

• Izolacja termiczno‑akustyczna obudów urządzeń (centrale, wentylatory, komory tłumiące, izolacja ścianek działowych, kampery)

Na zewnątrz: stosować z dodatkowym płaszczem osłonowym (np. blacha aluminiowa/ocynk) zabezpieczającym przed UV i warunkami atmosferycznymi.

Najważniejsze korzyści:

• Bardzo dobra izolacyjność cieplna – realne ograniczenie strat energii na kanałach, rurach i zbiornikach.

• Bariera pary – okładzina aluminiowa wspiera ochronę antykondensacyjną.

• Sztywność tam, gdzie trzeba – konstrukcja lamelowa ułatwia owijanie i utrzymanie kształtu na obwodzie.

• Szybki, czysty montaż – łatwe docinanie i formowanie, krótszy czas prac.

• Niepalność wełny skalnej – wysoki poziom bezpieczeństwa pożarowego.

• Trwałość i estetyka – gładka powierzchnia ALU ułatwia utrzymanie w czystości.

Ten wariant (parametry handlowe)

• Grubość: 100 mm

• Opakowanie: 2,5 m²

• Gęstość: 37 kg/m3

• Rdzeń: wełna skalna lamelowa

Montaż – wskazówki:

1. Podłoże musi być czyste, suche i odtłuszczone.

2. Dociąć na wymiar, owinąć element, który powinien ściśle przylegać na całym obwodzie.

3. Łączenia i zakłady skleić taśmami kompatybilnymi z ALU; w razie wymagań mechanicznych zastosować dodatkowe mocowanie (np. obejmy, drut).

4. W aplikacjach zewnętrznych dodać płaszcz blaszany (aluminium lub stal) i szczelnie uszczelnić połączenia.

DOSTĘPNE GRUBOŚCI MAT I SPOSÓB ICH PAKOWANIA

Co właściwie znaczy, że mata jest lamelowa

Różnica między matą lamelową a zwykłą matą z wełny skalnej nie polega na surowcu, tylko na ustawieniu włókien. W klasycznej macie włókna leżą równolegle do powierzchni, jak w płycie. W macie lamelowej rdzeń jest pocięty na wąskie paski, tak zwane lamele, i obrócony – włókna stoją prostopadle do powierzchni, a paski są przyklejone do okładziny obok siebie.

Z tej jednej zmiany wynikają wszystkie właściwości użytkowe produktu. Materiał zyskuje sprężystość na obwodzie i zachowuje się jak zestaw ruchomych segmentów połączonych wspólnym licem. Można go owinąć wokół rury albo zagiąć na narożniku kanału, a poszczególne lamele po prostu się rozchylają na zewnętrznym promieniu, zamiast ściskać się nawzajem. Efekt jest taki, że mata nie traci grubości na zagięciach i narożnikach, co przy klasycznej macie jest głównym problemem: na zewnętrznym łuku materiał się rozciąga i cieńczeje, a na wewnętrznym marszczy.

To ma bezpośredni przekład na wynik pracy. Zadeklarowane 100 mm izolacji jest realnymi 100 mm również na kolanie i na krawędzi kanału, a nie tylko na prostym odcinku. Opór cieplny warstwy jest wprost proporcjonalny do jej grubości, więc każde miejsce, w którym mata zeszła do 60 czy 70 mm, jest mostkiem termicznym wpisanym w izolację od dnia montażu.

Okładzina z folii aluminiowej – do czego służy

Zewnętrzna warstwa ze zbrojonej folii aluminiowej pełni trzy funkcje jednocześnie i warto je rozdzielić, bo bywają mylone.

• Bariera dla pary wodnej. Okładzina ogranicza przenikanie wilgoci do wnętrza warstwy izolacyjnej. Ma to znaczenie na kanałach chłodu i przewodach klimatyzacyjnych, gdzie powierzchnia bywa chłodniejsza od otoczenia i istnieje ryzyko kondensacji.
• Nośnik konstrukcji. To do folii przyklejone są lamele. Okładzina spina wszystkie paski w jedną, spójną matę i decyduje o tym, że materiał daje się rozwijać i formować bez rozpadania się.
• Wykończenie powierzchni. Gładkie lico jest odporne na zabrudzenia i pozwala pozostawić izolację bez dodatkowego płaszcza wewnątrz pomieszczeń technicznych.

Okładzina nie zastępuje natomiast płaszcza osłonowego na zewnątrz budynku. Folia nie jest odporna na promieniowanie UV ani na obciążenia mechaniczne, więc każda instalacja poza obrysem dachu wymaga zabezpieczenia z kategorii płaszcze blaszane.

Kanały wentylacyjne i duże średnice – gdzie ta mata wygrywa

Naturalnym obszarem zastosowania są elementy, których nie da się zaizolować gotową kształtką. Otulina istnieje w katalogu do określonej średnicy i tylko dla przekroju okrągłego. Powyżej tego zakresu, a także na wszystkim, co nie jest rurą, izoluje się materiałem z rolki.

Mata lamelowa 100 mm sprawdza się przede wszystkim na kanałach wentylacyjnych prostokątnych i okrągłych, na przewodach klimatyzacyjnych i ciepłowniczych, na rurociągach technologicznych o umiarkowanych temperaturach oraz na obudowach urządzeń: centralach, wentylatorach i komorach tłumiących. Przy kanale prostokątnym decyduje właśnie zachowanie grubości na czterech krawędziach – to tam klasyczna mata najbardziej traci. Przy dużych średnicach rurociągów liczy się z kolei to, że materiał sam układa się na obwodzie i nie trzeba go naciągać, żeby przylegał.

Grubość 100 mm wybiera się przy większych różnicach temperatur, przy dłuższych odcinkach przesyłu i tam, gdzie liczone są straty ciepła. Przy mniejszych wymaganiach ta sama mata dostępna jest w cieńszych wariantach w kategorii maty izolacyjne, a orientacyjną grubość dla konkretnej instalacji pomoże ustalić kalkulator izolacji.

Mata lamelowa czy mata z siatką

To pytanie wraca przy każdym większym zamówieniu, bo oba produkty pochodzą z tej samej rodziny wełny skalnej i bywają traktowane zamiennie. Rozstrzyga zakres temperatury i sposób wykończenia.

Jeżeli instalacja pracuje w wysokiej temperaturze albo izolacja ma być zamknięta oblachowaniem, właściwym wyborem jest mata z siatką ProRox WM 950 o tej samej grubości.

Docinanie i mocowanie na obiekcie

Matę tnie się od strony wełny nożem do wełny mineralnej o odpowiednio długim ostrzu, po linii wytrasowanej na okładzinie. Wymiar odcinka na rurociągu liczy się z obwodu gotowej izolacji, a nie z obwodu rury: do średnicy rury dolicza się dwukrotną grubość maty i dopiero z tej wartości wyznacza długość pasa, z zakładką na złącze.

Przy owijaniu obowiązuje jedna zasada, która decyduje o wyniku: materiał ma przylegać ściśle na całym obwodzie, ale bez naciągania. Naciągnięta mata rozchyla lamele na zewnętrznym promieniu i tworzy szczeliny między paskami, a te szczeliny są drogą dla ciepła. Złącza wzdłużne i czołowe zamyka się taśmą aluminiową zbrojoną 100 mm, dobraną szerokością do wielkości zakładu. Tam, gdzie masa izolacji pracuje w dół, na pionach i na dużych średnicach, dokłada się mocowanie mechaniczne: drut wiązałkowy albo taśmę spinającą. Pozostałe łączniki znajdą Państwo w kategorii mocowanie.

Drut i taśmę zaciska się tak, żeby dociskały izolację, a nie wcinały się w nią. Widoczna bruzda na obwodzie oznacza, że warstwa w tym miejscu została zgnieciona – a razem z grubością spadł jej opór cieplny.