Drut wiązałkowy ocynkowany w motkach (2,5kg)

Opis

Drut ocynkowany, wiązałkowy to metalowy drut stalowy pokryty warstwą cynku, która zwiększa jego odporność na korozję i rdzę. Jest powszechnie stosowany w pracach izolacyjnych oraz w budownictwie do wiązania i zabezpieczania elementów. W naszym przypadku wykorzystywany jest do wiązania oraz zabezpieczania otulin z wełny mineralnej i mat lamelowych na rurach i rurociągach.

Drut wiązałkowy ocynkowany

Średnica 0,65 mm

Waga 1 motka – 100 g

Opakowanie zbiorcze – 2,5 kg (25 motków)

Długość 1 motka – 33mb

Drut wiązałkowy ocynkowany w motkach – parametry

Format motka 100 g to rozwiązanie pomyślane pod pracę na obiekcie. Motek mieści się w kieszeni pasa narzędziowego i wystarcza na kilkanaście metrów bieżących izolacji, a monter nie musi nosić przy sobie całej szpuli ani wracać po materiał. Opakowanie zbiorcze 2,5 kg zawiera 25 takich motków, co przy typowej realizacji pozwala rozdzielić materiał między kilku pracowników.

Do czego służy drut ocynkowany

Drut ocynkowany wiązałkowy to podstawowe mocowanie mechaniczne przy izolacjach z wełny mineralnej. Otulinę z wełny skalnej albo matę lamelową owija się drutem na obwodzie rurociągu i skręca końcówki – dzięki temu izolacja pozostaje dociśnięta do rury i nie rozchodzi się na złączach ani nie osuwa na pionach. Ta sama technika sprawdza się przy matach z siatką na dużych średnicach, przy izolowaniu zbiorników i kolan oraz przy tymczasowym spinaniu warstw przed założeniem płaszcza blaszanego.

Poza izolacjami drut wiązałkowy przydaje się wszędzie tam, gdzie potrzebne jest szybkie i tanie połączenie elementów przez owinięcie i skręcenie – z wyjątkiem wiązania prętów zbrojeniowych, do którego stosuje się grubszy drut budowlany.

Czy powłoka cynkowa chroni przed rdzą

Tak – i to na dwa sposoby jednocześnie. Cynk stanowi barierę fizyczną odcinającą stal od wilgoci i tlenu, a dodatkowo działa jako ochrona katodowa: w miejscu zarysowania powłoki to cynk utlenia się w pierwszej kolejności, chroniąc odsłoniętą stal. Dlatego drobne uszkodzenie powierzchni nie powoduje natychmiastowego pojawienia się rdzy.

Ochrona ma jednak swoje granice. Powłoka cynkowa zużywa się z czasem, a tempo tego procesu rośnie w środowisku wilgotnym, zasolonym i chemicznie agresywnym. Nie sprawdza się też w wysokiej temperaturze, gdzie cynk traci właściwości ochronne. W takich warunkach właściwym wyborem jest drut wiązałkowy nierdzewny 1.4301, w którym odporność wynika ze struktury samego materiału, a nie z warstwy na powierzchni.

Ocynkowany czy nierdzewny – kiedy który

Przy tym samym zadaniu drut ocynkowany kosztuje wyraźnie mniej, dlatego na typowych instalacjach wewnętrznych jest rozwiązaniem domyślnym. Dopłata za wersję nierdzewną zwraca się tam, gdzie wymiana skorodowanego mocowania oznaczałaby zdjęcie i ponowne założenie całej izolacji.

Jak wiązać izolację drutem

Drut zakłada się na obwodzie izolacji co 20-30 cm, a na pionach i przy dużych średnicach gęściej. Końcówki skręca się kilkoma zwojami i zagina w stronę izolacji – wystający koniec drutu przebija płaszcz blaszany od wewnątrz i kaleczy przy pracach serwisowych. Bardzo istotne jest, żeby nie zaciskać drutu na siłę: zgnieciona wełna traci grubość, a razem z nią właściwości izolacyjne, i to dokładnie w miejscu każdego wiązania. Drut ma dociskać izolację, a nie ją formować.

Do mat z siatką przydają się dodatkowo haki, a do izolacji polietylenowych – klamry. Komplet osprzętu znajdą Państwo w kategorii mocowanie, a materiały izolacyjne w kategorii izolacje techniczne.

Ile drutu potrzeba na realizację

Zapotrzebowanie łatwo oszacować z obwodu izolacji. Na jedno wiązanie potrzeba tyle drutu, ile wynosi obwód zaizolowanej rury, powiększony o kilkanaście centymetrów na skręcenie końcówek. Przy izolacji o średnicy zewnętrznej 200 mm daje to ok. 0,75 m na jedno wiązanie, a przy rozstawie co 25 cm – około trzech metrów drutu na każdy metr bieżący rurociągu. Jeden motek 33 mb wystarcza więc orientacyjnie na 10 metrów bieżących izolacji o takiej średnicy, a opakowanie zbiorcze 2,5 kg na ok. 250 metrów.

Przy większych średnicach i przy gęstszym rozstawie wiązań zużycie rośnie proporcjonalnie, dlatego przy wycenie warto przyjąć zapas rzędu 20 procent – kształtki, kolana i zakończenia zawsze pochłaniają więcej materiału niż odcinki proste.