Klej do izolacji Kaiflex 220g

Opis

Klej KAIFLEX 414 to klej produkcji niemieckiej firmy o nazwie KAIMANN.

Produkt ten nie posiada, w swoim  składzie toulenu.

Powierzchnie nim klejone są ze sobą zespolone w trwały i odporny sposób. Używanie powyższego produktu wzmocni ochronę parametrów technicznych instalacji.

Klej Kaiflex 414 w opakowaniu 220 g – dane techniczne

Do czego jest to opakowanie – i do czego nie jest

Puszka 220 g to najmniejsze opakowanie robocze tego kleju i wybiera się je świadomie, do konkretnego rodzaju zadań. Nie jest to zakup na izolację kotłowni ani na kilkaset metrów rurociągu – do takich robót przeznaczone jest opakowanie 2200 g, w którym koszt liczony na metr instalacji jest wyraźnie niższy.

Ta puszka trafia tam, gdzie liczy się ilość adekwatna do zakresu:

• naprawy serwisowe – odklejony szew otuliny, rozejście się połączenia po sezonie grzewczym, uszkodzenie izolacji przy pracach na instalacji;
• drobne uzupełnienia po montażu – domknięcie odcinka przy zaworze, poprawka na kolanie, dołożenie fragmentu maty przy odbiorze;
• zakończenia otulin i punkty krytyczne – miejsca, w których klei się kilkanaście centymetrów szwu, a nie metry bieżące;
• skrzynka montera – puszka mieści się w standardowym zestawie narzędzi dla montera izolacji i jedzie na obiekt razem z nożem i taśmą.

Jest jeszcze jeden argument, o którym mówi się rzadziej: klej rozpuszczalnikowy traci właściwości przy wielokrotnym otwieraniu. Duża puszka używana raz na miesiąc do dziesięciocentymetrowego szwu zgęstnieje, zanim ją zużyjesz. Małe opakowanie kupowane pod konkretną robotę rozwiązuje ten problem u źródła.

Klejenie kontaktowe krok po kroku

Kaiflex 414 jest klejem kontaktowym. To znaczy, że łączenie nie następuje w momencie nałożenia kleju, tylko po jego odparowaniu – i właśnie to jest miejsce, w którym popełnia się najwięcej błędów. Kolejność jest następująca:

1. Przygotowanie powierzchni. Obie powierzchnie muszą być suche, czyste i odtłuszczone. Pył po cięciu kauczuku, wilgoć z rury i tłuszcz z rąk to trzy najczęstsze przyczyny nieudanego połączenia. Rura powinna mieć temperaturę zbliżoną do otoczenia – nie klei się na instalacji, która właśnie pracowała.
2. Nanoszenie kleju obustronne. Klej nakłada się cienką, równą warstwą na obie łączone powierzchnie. Nie na jedną. Klej kontaktowy nie działa jak klej mokry – warstwa musi być po obu stronach, bo spoinę tworzy kontakt dwóch odparowanych powłok, a nie warstwa kleju między materiałami. Grubsza warstwa nie oznacza mocniejszego połączenia, tylko dłuższe odparowanie i miękką spoinę.
3. Odczekanie do odparowania. Producent podaje czas schnięcia 5-7 minut. Sprawdzenie jest proste: dotknij powierzchni knykciem, nie opuszkiem. Klej nie może przywierać do skóry ani się ciągnąć. Jeśli ciągnie się za palcem, jest za wcześnie. Czas zależy od temperatury i wilgotności – w chłodne dni wydłuża się zauważalnie.
4. Krótki, mocny docisk. Powierzchnie łączy się dokładnie, bo drugiej próby nie ma – po zetknięciu nie da się już przesunąć elementów bez zniszczenia spoiny. Docisk ma być silny i krótki, na całej długości szwu. Nie chodzi o czas trzymania, tylko o siłę: kilka sekund mocnego nacisku daje więcej niż minuta delikatnego przytrzymywania.
5. Wiązanie. Producent podaje czas wiązania 15-30 minut. W tym okresie połączenia się nie obciąża i nie naciąga.

Warunki pracy mają realne znaczenie: temperatura idealna to 10-30°C. Poniżej tego zakresu odparowanie zwalnia, klej gęstnieje i połączenie wychodzi słabsze. Zimą puszkę trzyma się w ogrzewanym pomieszczeniu, a nie w bagażniku.

Cztery błędy, przez które szew się rozchodzi

• Klej tylko z jednej strony. Najczęstsza przyczyna reklamacji. Spoina wygląda dobrze przy odbiorze i puszcza po kilku tygodniach pracy instalacji.
• Zbyt wczesne złożenie powierzchni. Kontakt dwóch mokrych warstw nie daje spoiny kontaktowej – rozpuszczalnik zostaje zamknięty w środku i nie ma którędy odparować.
• Zbyt późne złożenie. Warstwa całkowicie wyschnięta i pozostawiona na długo traci zdolność łączenia. Odcinki trzeba planować tak, żeby mieścić się w oknie roboczym.
• Naciąganie materiału przy sklejaniu. Kauczuk sklejony pod naprężeniem będzie ciągnął spoinę przez cały okres eksploatacji. Otulinę dopasowuje się na luźno, a dopiero potem dociska szew.

Zużycie, przechowywanie i rozcieńczanie

Zużycie zależy od grubości izolacji i rodzaju łączenia – inne przy sklejaniu szwu wzdłużnego otuliny, inne przy zakończeniach i inne przy klejeniu maty na płaskiej powierzchni. Przy planowaniu zapasu warto wziąć poprawkę na to, że klej kontaktowy nakłada się obustronnie, więc realne zużycie jest dwukrotnie wyższe niż przy kleju jednostronnym.

Puszkę zamyka się szczelnie natychmiast po każdym użyciu. Otwarte opakowanie traci rozpuszczalnik i gęstnieje – to nie jest wada produktu, tylko właściwość materiału rozpuszczalnikowego. Gdy klej już zgęstnieje, nie wyrzuca się go: przywraca się roboczą konsystencję rozpuszczalnikiem do kleju, dodawanym małymi porcjami przy mieszaniu. Ten sam preparat służy do mycia pędzli – klej zostawiony na narzędziu zasycha nieodwracalnie.

Przechowywanie: miejsce chłodne, suche, z dala od ognia i źródeł ciepła, przy zapewnionej wentylacji podczas pracy. Skład bez toluenu jest tu istotny przy robotach w pomieszczeniach zamkniętych, ale nie zwalnia z przewietrzania.

Czego ten klej nie zrobi

Jest przeznaczony do spienionego kauczuku syntetycznego i do polietylenu. Nie jest klejem uniwersalnym. Do wełny mineralnej, welonów poliestrowych i dużych płaskich powierzchni sprawniej pracuje klej w sprayu, a do płyt z wełny twardej przeznaczony jest klej do płyt Conlit. Górna granica pracy połączenia to 110°C – przy instalacjach wysokotemperaturowych trzeba dobrać inny system izolacji i inne materiały, opisane w kategorii Izolacje techniczne.

Materiały, które łączy się tym klejem, znajdziesz w kategoriach Otuliny i Maty izolacyjne. Jeśli dopiero dobierasz grubość izolacji, zacznij od poradnika jak prawidłowo wybrać izolację termiczną do rur.