K-Flex FRIGO – otulina kauczukowa w zwoju

Opis

Otulina kauczukowa K-FLEX ST FRIGO w zwoju  to elastyczna izolacja wykonana z syntetycznego kauczuku, przeznaczona do ochrony przed kondensacją pary wodnej i ograniczania strat ciepła na instalacjach klimatyzacyjnych, chłodniczych i wentylacyjnych. Dzięki formie zwoju (bez rozcięcia) jest szczególnie wygodna w montażu na długich odcinkach rur.

Izolacja K-FLEX ST FRIGO znajduje zastosowanie w branży HVAC, przemyśle spożywczym, budownictwie i wszędzie tam, gdzie wymagana jest skuteczna izolacja termiczna oraz ochrona przed skraplaniem.

Zalety produktu:

1. Izolacja termiczna: Skutecznie zapobiega utracie ciepła oraz ogranicza nagrzewanie się rur w systemach chłodniczych.
2. Odporność na wilgoć: Zamknięta struktura komórkowa i współczynnik oporu dyfuzji pary wodnej µ ≥ 10 000 zapewniają doskonałą ochronę przed kondensacją.
3. Elastyczność: Łatwo dopasowuje się do różnych kształtów i średnic rur, co ułatwia montaż.
4. Praktyczne opakowanie: Specjalny karton z otworem pozwalającym wyjmować dokładnie potrzebny odcinek izolacji. Miarka na krawędzi opakowania ułatwia precyzyjne cięcie.
5. Odporność na ogień: Klasa reakcji na ogień BL-s2, d0 wg EN 13501-1.

Dane techniczne:

• Zakres temperatur: od -40°C do +110°C
• Przewodność cieplna λ: 0°C = 0,033 W/(m·K) | +40°C = 0,037 W/(m·K)
• Współczynnik oporu dyfuzji pary wodnej µ: ≥ 10 000
• Klasa reakcji na ogień: BL-s2, d0 (EN 13501-1)
• Ryzyko korozji: pH neutralne (7±1)
• Dostępne średnice: od 6 mm do 15 mm
• Dostępne grubości izolacji: 6, 9 i 13 mm
• Produkt bez HCFC/CFC

Dostępne średnice i grubości otulin oraz sposób ich pakowania:

Nie wiesz jak dobrać odpowiednią grubość izolacji? Chcesz obliczyć straty temperatury lub ryzyko skraplania się? Wejdź na kalkulator izolacji rurociągów >>>

Kiedy zwój K-Flex FRIGO wygrywa z izolacją w odcinkach

Izolacja zimnochronna jest tak szczelna, jak jej najsłabsze złącze. Każdy styk dwóch odcinków to miejsce, w którym para wodna może wejść pod izolację, a po kilku sezonach pracy pojawia się tam zawilgocenie i korozja podizolacyjna. Dlatego przy instalacjach chłodniczych i klimatyzacyjnych o małych średnicach forma zwoju ma przewagę czysto praktyczną: docinasz dokładnie tyle metrów, ile ma odcinek prosty, i nie mnożysz styków co kilka metrów.

K-Flex ST FRIGO dostarczany jest jako ciągły zwój bez rozcięcia wzdłużnego, zamknięty w kartonie z otworem podającym i miarką na krawędzi. W praktyce oznacza to, że karton zostaje na wózku albo na podłodze, a Ty wyciągasz materiał wprost na rurę i tniesz na potrzebnej długości. Nie ma kilkunastu luźnych kawałków rozrzuconych po budowie, nie ma resztek po 30-40 cm, których nikt już nie wykorzysta, i nie ma pomyłek w liczeniu sztuk.

Dla jakich instalacji jest ten format

• Instalacje chłodnicze i split – przewody czynnika o średnicach 6-15 mm, gdzie odcinki prowadzone są długimi ciągami po ścianie lub w bruzdach.
• Klimatyzacja i woda lodowa – miedziane rurki cienkościenne, na których każdy nadmiarowy styk to potencjalne miejsce wykraplania.
• Wentylacja i przemysł spożywczy – dzięki neutralnemu pH materiału (7±1) ryzyko korozji na styku z rurą jest ograniczone.
• Prace serwisowe – gdy trzeba doizolować pojedynczy krótki fragment i szkoda ciąć pełny odcinek fabryczny.

Zwój czy odcinki – tabela decyzyjna

Ile metrów jest w zwoju i jak to przeliczyć na zamówienie

Wydajność jednego kartonu zależy od kombinacji średnicy i grubości ścianki – im grubsza izolacja, tym mniej metrów bieżących mieści się w opakowaniu. Przy średnicy 6 mm i grubości 6 mm dostajesz 50 mb, a przy tej samej średnicy i grubości 13 mm już tylko 26 mb. Dla średnicy 15 mm i grubości 13 mm zwój ma 17 mb. To istotne przy wycenie: policz łączną długość ciągów, dodaj zapas na docinki przy przejściach i dopiero wtedy dobierz liczbę kartonów. Pełna rozpiska metrażu dla wszystkich kombinacji znajduje się w tabeli w opisie technicznym tego produktu.

Grubość ścianki dobierasz nie do wygody, tylko do warunków pracy. Przy izolacji zimnochronnej decyduje punkt rosy: im niższa temperatura medium i im wyższa wilgotność w pomieszczeniu, tym grubsza warstwa jest potrzebna, żeby powierzchnia zewnętrzna izolacji pozostała powyżej temperatury wykraplania. Grubość 6 mm to minimum do przewodów o niewielkiej różnicy temperatur, 9 mm to typowy kompromis, a 13 mm stosuje się tam, gdzie warunki są wilgotne albo medium wyraźnie zimne. Jeżeli chcesz sprawdzić to rachunkowo, skorzystaj z kalkulatora izolacji albo z poradnika jak prawidłowo wybrać izolację termiczną do rur.

Montaż krok po kroku

1. Nasuń przed lutowaniem. Materiał bez rozcięcia zakłada się przez nasunięcie na wolny koniec rury, więc planuj kolejność prac: najpierw izolacja, potem połączenia. Jeśli rura jest już zabudowana, trzeba ciąć wzdłużnie, a to oznacza dodatkowy szew do sklejenia.
2. Odmierz z zapasem na dociśnięcie. Kauczuk pracuje pod naciskiem, dlatego odcinek tnij minimalnie dłuższy niż mierzony dystans. Zbyt krótki fragment rozciągnie się przy montażu, cieńsza ścianka w miejscu naprężenia to gotowe miejsce na kondensat.
3. Tnij jednym pociągnięciem. Ostry nóż i cięcie prostopadłe do osi dają czoło, które da się skleić na styk. Poszarpana krawędź nie zamknie się szczelnie żadnym klejem.
4. Oczyść i odtłuść czoła. Kurz, olej z gwintowania i wilgoć to trzy najczęstsze powody, dla których szew rozchodzi się po kilku miesiącach. Do zmycia użyj rozpuszczalnika do kleju K-Flex.
5. Sklej styki klejem kontaktowym. Nanieś cienką, równą warstwę kleju do kauczuku na obie powierzchnie, odczekaj do odparowania rozpuszczalnika i dopiero wtedy dociśnij. Klejenie na mokro to najczęstszy błąd – połączenie wygląda dobrze przez tydzień i potem odchodzi.
6. Zabezpiecz szew. Po sklejeniu warto przejechać po styku taśmą kauczukową. Taśma nie zastąpi kleju, ale chroni świeże połączenie przed rozerwaniem podczas dalszych prac.

Błędy, które kosztują najwięcej

• Rozciąganie materiału przy montażu. Naciągnięta izolacja ma lokalnie mniejszą grubość i pęka na łukach. Zawsze docinaj z niewielkim naddatkiem.
• Pozostawienie niezaklejonych czół przy przejściach przez ściany. Otwarte czoło zasysa wilgoć do wnętrza materiału i psuje całą instalację, a nie tylko ten fragment.
• Mocowanie opaskami zaciskowymi. Zaciśnięta opaska zgniata strukturę komórkową i w tym miejscu izolacyjność praktycznie znika. Kauczuk trzyma się na rurze sam, nie potrzebuje mocowania.
• Malowanie farbami niekompatybilnymi. Jeśli instalacja ma być widoczna i wymagana jest inna kolorystyka, bezpieczniej dołożyć osłonę mechaniczną niż eksperymentować z powłokami.
• Ignorowanie odporności ogniowej. Materiał ma klasę reakcji na ogień BL-s2, d0 wg EN 13501-1 – przy przejściach przez strefy pożarowe sprawdź, czy projekt nie wymaga rozwiązania systemowego.

Co skompletować razem z zamówieniem

Do sprawnej pracy potrzebujesz trzech rzeczy poza samym materiałem: kleju, ostrza i czegoś do domknięcia detali. Przy większych zleceniach opłaca się wziąć klej w dużym opakowaniu, przy serwisie wystarczy najmniejsze – pełny wybór znajdziesz w kategorii Kleje. Na kolana i trójniki zamów gotowe kształtki zamiast wycinać segmenty z materiału prostego, a jeśli w tym samym obiekcie izolujesz również kanały lub zbiorniki, dobierz materiał z kategorii Maty izolacyjne. Instalacje prowadzone na zewnątrz domknij osłoną z kategorii Płaszcze blaszane – sam kauczuk bez zabezpieczenia nie jest materiałem na wieloletnią ekspozycję na słońce.